Kosmetyki w łazience
W przypadku codziennego stosowania kosmetyków zdecydowanie wskazane jest preferowanie surowców pochodzenia naturalnego. Ale czy istnieje klasyfikacja i definicja kosmetyków naturalnych lub organicznych? Na chwilę obecną nie da się podać jednoznacznej definicji rynku kosmetyków naturalnych/organicznych.
Rozporządzenie europejskie nr 1223/2009, które reguluje wszystkie produkty kosmetyczne, nie precyzuje, jakie cechy powinny mieć kosmetyki organiczne/naturalne/green. WSZYSTKO JEST CHEMIĄ! Kosmetyk w 100% naturalny nie istnieje i nie może istnieć: produkty kosmetyczne są zasadniczo mieszaninami substancji chemicznych i należy je za takie uważać.
REGULAMIN UE. Rozporządzenie (CE) nr 1223/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej definiuje produkt kosmetyczny w art. 2 ust. 1 lit. a):
„…każda substancja lub mieszanina przeznaczona do stosowania na zewnętrzne powierzchnie ciała człowieka (naskórek, włosy i układ włosowy, paznokcie, usta, zewnętrzne narządy płciowe) lub na zęby i błon śluzowych jamy ustnej, wyłącznie lub głównie w celu ich czyszczenia, perfumowania, zmiany ich wyglądu, ochrony, utrzymywania ich w dobrym stanie lub korygowania zapachu ciała”.
Art. 3 stanowi, że produkt kosmetyczny jest bezpieczny, gdy:
„Produkty kosmetyczne udostępnione na rynku są bezpieczne dla zdrowia ludzkiego, jeżeli są stosowane w normalnych lub racjonalnie przewidywalnych warunkach stosowania…”.
Bezpieczeństwo kosmetyku musi być gwarantowane poprzez przestrzeganie szeregu wskazań prawnych:
– poprzez wykluczenie substancji zakazanych, (art.14: substancje wymienione w załączniku II Rozporządzenia CE nr. 1272/2008) oraz (art.15: Substancje CMR – rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość – kategorii 1A, 1B i 2, zgodnie z Załącznikiem VI część 3 Rozporządzenia CE nr 1272/2008),
– zwracając szczególną uwagę na składniki, które mają być użyte z ograniczeniami stosowania i zatem tylko w określonych stężeniach, ponieważ nie są całkowicie scharakteryzowane lub mają profil toksykologiczny niezgodny z zastosowaniem kosmetycznym:
(art. 14: substancje wymienione w załączniku III; barwniki inne niż wymienione w załączniku IV oraz barwniki tam wymienione, ale nie stosowane zgodnie z warunkami wskazanymi w wyżej wymienionym załączniku; konserwanty inne niż wymienione w załączniku V oraz konserwanty tam wymienione, ale nie stosowane zgodnie z warunkami wskazanymi w wyżej wymienionym załączniku; filtry UV inne niż wymienione w załączniku VI e filtry UV tam wymienione, lecz stosowane niezgodnie z warunkami wskazanymi w ww. załączniku).
Na etapie opracowywania produktu kosmetycznego należy zawsze wziąć pod uwagę dalsze aspekty:
– profil wysokiej jakości i zgodność ze specyfikacjami uzgodnionymi z dostawcami, dotyczącymi składników;
– stabilność chemiczno-fizyczna;
– odtwarzalność i kontrolę mikrobiologiczną właściwą dla preparatu.
Ocena bezpieczeństwa kosmetyku uwzględnia profil toksykologiczny składników, przewidywalne interakcje, wyniki badań chemiczno-fizycznych (np. stabilności), mikrobiologicznych (np. testy prowokacyjne), analitycznych i bezpieczeństwa (in-vivo, in-vitro), a także rzeczywistą ocenę przez wyznaczonego asesora bezpieczeństwa.
Wprowadzenie produktu kosmetycznego do obrotu oznacza dla tych, którzy go produkują lub wprowadzają na rynek, gwarancję bezpieczeństwa stosowania dla konsumenta.
Prawo reguluje również, jakie słowa należy umieścić na etykiecie.
Tak naprawdę na etykietach muszą znajdować się następujące informacje:
– Nazwa i siedziba producenta lub osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie produktu do obrotu
– Nominalna zawartość w momencie pakowania wyrażona w miarach prawnych systemu metrycznego.
– Informacja dotycząca terminu ważności produktu.
– Specjalne środki ostrożności dotyczące stosowania, instrukcje użytkowania i ostrzeżenia.
– Numer partii, czyli ciąg numeryczny lub alfanumeryczny służący do identyfikacji okresu produkcji kosmetyku. Partia jest dowolnie wybierana przez producenta, ale musi koniecznie być obecna.
– Wykaz składników opatrzony nazwą INCI (International Nomenclature Cosmetic Facilities) obowiązujący od 1996 roku (Dziennik Urzędowy Wspólnoty Europejskiej nr 132 z 01.06.1996).
INCI (Międzynarodowe Nazewnictwo Składników Kosmetycznych) to międzynarodowa nazwa używana do wskazania na etykiecie różnych składników produktu kosmetycznego.
Jest stosowany we wszystkich krajach członkowskich UE.
Od 1997 roku każdy kosmetyk wprowadzany do obrotu ma obowiązek umieszczania na opakowaniu wykazu zawartych w nim składników, podając nazwę INCI, zapisaną w malejącej kolejności według stężenia w momencie ich dodania.
Na pierwszym miejscu wskazany jest składnik występujący w największej zawartości procentowej, następnie pozostałe, aż do składnika zawartego w najniższej zawartości procentowej.
Poniżej 1% składniki można podać w dowolnej kolejności.
Nomenklatura INCI zawiera pewne terminy w języku łacińskim (odnoszące się do nazw botanicznych i składników występujących w farmakopei), na przykład („prunus amygdalus dulcis Oil” oznacza „olej ze słodkich migdałów”), podczas gdy większość jest w języku angielskim; w przypadku barwników stosuje się liczby według Color Index (np. CI 45430).
Wyjątkiem są farby do włosów, które zawsze muszą być oznaczone angielską nazwą chemiczną.
Przyjęcie wykazu składników produktów kosmetycznych, które mają być wymieniane przy użyciu kodu INCI, stanowi informację użyteczną z punktu widzenia ochrony konsumentów.
Celem kodu INCI jest tak naprawdę przede wszystkim umożliwienie alergikom łatwego zidentyfikowania obecności substancji, na którą są uczuleni, w produkcie przed jego użyciem, niezależnie od tego, gdzie się znajdują w Europie (a często i na świecie).
Definicja okresu przechowywania (SHELF-LIFE)
Okres przydatności do spożycia to okres czasu, począwszy od momentu wytworzenia, podczas którego produkt zachowuje swoje właściwości odpowiednie do zastosowania, do jakiego był przeznaczony.
Oceniając okres przydatności do spożycia każdego pojedynczego produktu, należy wziąć pod uwagę warunki przechowywania, które można w rozsądny sposób przewidzieć lub wyraźnie wskazać dla tego rodzaju produktu.
Dyrektywa WE nr 15/2003 przyjęta we Włoszech na mocy dekretu legislacyjnego 15.07.2005 nr 50 zmodyfikowała niektóre artykuły poprzedniego ustawodawstwa (ustawa nr 713 z 13.10.1986), biorąc pod uwagę, że: „produkty kosmetyczne, które powinny zawierać bardziej precyzyjne wskazania dotyczące czasu ich stosowania, aby poprawić jakość informacji przekazywanych konsumentom”.
Wspomniana dyrektywa dzieli produkty kosmetyczne na 3 kategorie ze względu na trwałość:
– Produkty kosmetyczne o minimalnym czasie trwania <30 miesięcy: istnieje obowiązek wskazania minimalnego czasu trwania z podaniem miesiąca i roku.
– Produkty kosmetyczne o minimalnym terminie przydatności > 30 miesięcy: nie ma obowiązku podawania minimalnego terminu ważności, podaje się jednak wskazanie dotyczące okresu, przez jaki produkt po otwarciu może być zużyty bez szkodliwego wpływu na organizm. konsument (PaO).
– Produkty kosmetyczne jednorazowego użytku i/lub nie otwierane fizycznie i/lub nie stwarzające zagrożenia dla zdrowia: nie ulegają zjawiskom psucia się, które mogłyby wyrządzić szkodę konsumentowi, dlatego w takich przypadkach obecność PaO na etykiecie jest nieistotne i można je pominąć.
Należy jednak pamiętać, że określenie PaO lub decyzja o jego wykluczeniu pozostaje w gestii osoby odpowiedzialnej i osoby oceniającej bezpieczeństwo w firmie.
Zakaz testowania na zwierzętach
Sztuka. 18 rozporządzenia (WE) nr. Rozporządzenie nr 1223/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej zabrania:
– „wprowadzanie do obrotu produktów kosmetycznych, których receptura końcowa została poddana, w celu spełnienia przepisów ww. rozporządzenia, testom na zwierzętach metodą inną niż alternatywna, po zatwierdzeniu i przyjęciu takiej metody alternatywnej na poziomie wspólnotowym, z należytym uwzględnieniem rozwoju walidacji w OECD”
– „wprowadzanie do obrotu produktów kosmetycznych zawierających składniki lub kombinacje składników, które w celu spełnienia przepisów tego rozporządzenia zostały poddane testom na zwierzętach metodą inną niż alternatywna, po zastosowaniu takiej metody alternatywnej zostały zatwierdzone i przyjęte na poziomie wspólnotowym, z należytym uwzględnieniem rozwoju walidacji w OECD”
– „przeprowadzanie na terenie Wspólnoty Europejskiej testów na zwierzętach gotowych produktów kosmetycznych w celu zapewnienia zgodności z przepisami ww. rozporządzenia”
– „przeprowadzanie we Wspólnocie Europejskiej testów na zwierzętach na składnikach lub kombinacjach składników w celu zapewnienia zgodności z przepisami wyżej wymienionego rozporządzenia, po dacie, w której badania te mają zostać zastąpione jedną lub większą liczbą z walidowanych metod alternatywnych ”.
W przypadku codziennego stosowania kosmetyków zdecydowanie wskazane jest preferowanie surowców pochodzenia naturalnego. Poszukiwanie tych surowców i ich zastosowanie często komplikuje produkcję kosmetyków, zwłaszcza emulsji, gdyż surowce pochodzenia naturalnego często mają trudności z rozpuszczeniem, są mniej trwałe i trudniejsze w konserwacji.
Dlaczego więc z nich korzystać?
Z biegiem lat coraz więcej badań wskazuje na skłonność produktów syntetycznych do wywoływania szkodliwych skutków zarówno dla skóry, jak i środowiska.
Spójrzmy na kilka przykładów:
– Wazeliny: oprócz tego, że nie ulegają biodegradacji, zostały niedawno zaliczone do substancji rakotwórczych klasy II. Służą do smarowania i zapewnienia przepływu produktu.
– Silikony: w przeciwieństwie do wielu olejów roślinnych, silikony nie ulegają zniszczeniu pod wpływem ciepła, co często jest konieczne przy produkcji emulsji. Sprawiają, że produkt łatwo się rozprowadza, gdyż zapobiega tworzeniu się piany. Stosuje się je, ponieważ są w stanie nadać produktowi wrażenie jedwabistości i miękkości. Ich działanie jest tymczasowe, skóra lub włosy poddane działaniu tych substancji nie są tak naprawdę odżywione, a jedynie pokryte swego rodzaju filmem, który może doprowadzić do okluzji naskórka, a co za tym idzie – złuszczania.
– PEG (glikole polietylenowe) Istnieją różne rodzaje glikolu polietylenowego, sklasyfikowane według średniej długości cząsteczek. Ta zmiana średniej długości cząsteczek odpowiada różnym właściwościom fizycznym (takim jak lepkość) i różnym praktycznym zastosowaniom glikolu polietylenowego, podczas gdy właściwości chemiczne są prawie identyczne. Są niezwykle zanieczyszczające, ponieważ pochodzą z ropy naftowej i mogą zawierać resztkowe zanieczyszczenia powstałe w procesie etoksylowania niezbędnym do ich produkcji, zarówno tlenek, jak i dwutlenek etylenu.
– Konserwanty: substancje stosowane w celu ochrony emulsji przed zanieczyszczeniem mikrobiologicznym. Mogą powodować zjawiska uczulenia i podrażnienia.
– Parabeny mają szerokie zastosowanie w przemyśle chemicznym,
m.in. metyloparaben, etyloparaben, propyloparaben, butyloparaben.
Oprócz tych surowców istnieje wiele innych, których użycie może prowadzić do niepożądanych skutków dla konsumenta. Z tych powodów poszukiwanie surowców naturalnych lub pochodzenia naturalnego odgrywa coraz większą rolę w przemyśle produktów kosmetycznych.
BEZPIECZEŃSTWO KOSMETYKÓW
Jakie zasady chronią konsumenta przed potencjalnymi zagrożeniami?
Na froncie toksykologicznym Rozporządzenie Europejskie, obecnie najbardziej zaawansowane na świecie, podzielone jest na dziewięć załączników, przy czym w szczególności te od II do VI stanowią system wykazów pozytywnych (które wymieniają i opisują substancje dopuszczone do stosowania w kosmetykach) oraz negatywny (zawierający substancje zakazane), w oparciu o włączenie substancji do załączników po ocenie konkretnej dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa przez Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (SCCS).
W firmie zawsze jest Osoba Odpowiedzialna, która musi sporządzić raport dotyczący bezpieczeństwa produktu kosmetycznego.
Dokument ten integruje i uzupełnia dokumentację produktu lub PIF (plik informacyjny produktu). Rozporządzenie 1223/09 stanowi, że producent musi przeprowadzić ocenę wpływu na bezpieczeństwo produktu kosmetycznego przed jego wprowadzeniem do obrotu, aby sprawdzić jakość i przydatność zastosowania dla zdrowia ludzkiego.
Ale czy istnieje klasyfikacja i definicja kosmetyków naturalnych lub organicznych?
Wolimy mówić o kosmetykach o charakterze naturalnym, gdyż na chwilę obecną nie da się podać jednoznacznej definicji rynku kosmetyków naturalnych/organicznych.
Rozporządzenie europejskie nr 1223/2009, które reguluje wszystkie produkty kosmetyczne, podaje jasną definicję kosmetyku i nie precyzuje, jakie cechy powinny mieć kosmetyki organiczne/naturalne/green.
ISO – Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna, stworzyła międzynarodową normę ustalającą wymagania przydatne przy klasyfikacji organicznych i naturalnych produktów kosmetycznych oraz składników używanych do ich produkcji.
Pierwsza norma, ISO 16128-1:2016, ustala definicję i kryteria identyfikacji naturalnych i organicznych składników kosmetyków.
Druga norma, ISO 16128-2:2017, ustala kryteria identyfikacji naturalnych i organicznych produktów kosmetycznych, w zastosowaniu tego, co dla każdej substancji przewidziano w normie dotyczącej składników naturalnych lub organicznych.
Podobnie jak wszystkie normy techniczne Międzynarodowej Jednostki Normalizacyjnej, te normy ISO nie są obowiązkowe, ale umożliwiają zainteresowanym firmom dostosowanie się do parametrów obowiązujących na całym świecie.
WSZYSTKO JEST CHEMIĄ
Kosmetyk w 100% naturalny nie istnieje i nie może istnieć: produkty kosmetyczne są zasadniczo mieszaninami substancji chemicznych i należy je za takie uważać.
Acquaeolio® przekształca i rewitalizuje wodę, umożliwia natychmiastową produkcję Stabilnej Naturalnej Mikroemulsji. To doskonały naturalny środek odpowiedni do pielęgnacji ciała i zapobiegania chorobom w prosty, bezpieczny, niezawodny i ekonomiczny mechanicznie sposób. Jest ważną alternatywą do stosowania sztucznych chemikaliów i środków powierzchniowo czynnych, parabenów, emulgatorów i produktów syntetycznych. Jest konkretnym wkładem w tworzenie zdrowszego i bardziej ekologicznego świata, doskonałym rozwiązaniem dla czystej planety.
Stabilna Naturalna Mikroemulsja jest korzystna nie tylko ze względu na niski koszt i łatwość przygotowania, ale także ze względu na większy potencjał penetracji i wyższe stężenie naturalnych składników aktywnych.
EMULSJE I MIKROEMULSJE ASPEKTY CHEMICZNO-FIZYCZNE I DERMOFUNKCJONALNE
Mikroemulsje są szczególnym przykładem układów rozproszonych, składających się z dwóch niemieszających się ze sobą faz ciekłych. Zwłaszcza, że w odróżnieniu od emulsji, mikroemulsje charakteryzują się dalszym zmniejszeniem wielkości zdyspergowanych cząstek (< 100 nm), dzięki zastosowaniu środków powierzchniowo czynnych i kosurfaktantów, które powodują, że napięcie międzyfazowe jest bliskie zeru.
Środki powierzchniowo czynne, składające się z hydrofilowej główki i hydrofobowego ogona, potrafią wstawić się pomiędzy fazę wodną i olejową, minimalizując napięcie międzyfazowe, a tym samym stabilizując system. Jednak na ogół nie jest możliwe uzyskanie wymaganej powierzchni międzyfazowej przy użyciu pojedynczego środka powierzchniowo czynnego. Jeśli jednak do układu zostanie dodany kosurfaktant, także substancja amfifilowa, skutki mogą się kumulować. Alkohole średniołańcuchowe, powszechnie dodawane jako kosurfaktanty, wpływają na zmniejszenie napięcia międzyfazowego i jednocześnie poprzez zwiększenie płynności warstwy międzyfazowej zwiększają entropię układu. Alkohole średniołańcuchowe zwiększają także ruchliwość łańcucha węglowodorowego, co prowadzi do większej penetracji oleju w ten rejon.
Dlatego mikroemulsje mają większą stabilność termodynamiczną niż emulsje.
Mikroemulsje są trwałe w czasie i niewrażliwe na zmiany temperatury.
Emulsje są nieprzezroczyste, natomiast mikroemulsje przejrzyste dzięki temu, że kropelki fazy rozproszonej o wymiarach koloidalnych od 1 nm do 1 mikrometra nie pozwalają na załamanie światła. Kolejną istotną różnicą jest to, że emulsje wymagają dużej ilości energii, w przeciwieństwie do mikroemulsji, które tworzą się samoistnie.
Mikroemulsje cieszą się dużym zainteresowaniem jako systemy dostarczania leków; to znaczy systemy dostarczania składników aktywnych, zdolne do kontrolowania szybkości ich uwalniania, przedłużania czasu trwania działania terapeutycznego i/lub kierowania uwalnianiem substancji czynnej. do określonej tkanki.
Dlatego systemy te są w stanie uwolnić p.a. w organizmie w ilości i z kontrolowaną szybkością, tworząc skuteczniejszą terapię. Zalety związane z mikroemulsjami obejmują stabilność termodynamiczną, przezroczystość optyczną i łatwość przygotowania. Istnienie mikrodomen o różnej polarności w tej samej fazie umożliwia solubilizację materiałów lipofilowych, hydrofilowych i amfifilowych. p.a. włączone do mikroemulsji, rozdzielane są pomiędzy fazę wodną i hydrofobową, w zależności od ich współczynnika podziału. Doniesiono o licznych badaniach, w których wzrost rozpuszczalności p.a. w fazie rozproszonej umożliwił wytworzenie systemu rezerwowego, który powoduje przedłużone i trwałe uwalnianie substancji czynnej.
Wiele badań sugeruje, że prędkość dyfuzji p.a. wewnątrz pojazdu, a co za tym idzie, prędkość uwalniania, są ograniczone przez wewnętrzną strukturę mikroemulsji, która spowalnia przepływ p.a. z jednej fazy do drugiej.
Można zatem stwierdzić, że zdolność uwalniania mikroemulsji jest powiązana z ruchliwością betonu. w pojeździe. Rozproszenie p.a. w nanokropelkach zwiększa szybkość rozpuszczania w fazie ciągłej, a in vivo generalnie prowadzi do wzrostu biodostępności p.a.
Ostatnio wiele uwagi poświęca się miejscowemu stosowaniu mikroemulsji, które przy prostym masażu szybko się wchłaniają. Dzięki swojej stabilności, ale przede wszystkim przyjemnej przezroczystości, mikroemulsje odgrywają coraz ważniejszą rolę w dziedzinie kosmetyków.
PRZYGOTOWANIE EMULSJI
Aby przygotować emulsję na poziomie przemysłowym, najczęściej stosowaną metodą jest mieszanie dwóch faz na gorąco.
Najpierw musimy wlać wszystkie składniki rozpuszczalne w tłuszczach do topielnika ze stali nierdzewnej i podgrzać go do temperatury około 75°C, aby wszystkie składniki się stopiły. Podczas podgrzewania mieszaninę należy mieszać, aby składniki równomiernie się wymieszały. Po stopieniu mieszaninę przenosi się do wcześniej termostatowanego dwuściennego kotła stalowego, aby zapobiec ochłodzeniu mieszaniny; transfer odbywa się zwykle za pomocą pompy.
W turboemulsyfikatorze składniki rozpuszczalne w wodzie należy wymieszać i także doprowadzić do temperatury 75°C. Gdy obie fazy osiągną tę samą temperaturę, można je połączyć; jeśli chcemy emulsji W/O, dodajemy fazę wodną do oleistej, cały czas mieszając, natomiast do emulsji O/W (najczęściej stosowanej) możemy powoli, ciągle mieszając, dodawać fazę oleistą do wodnej. Po wymieszaniu obu faz należy od razu przystąpić do homogenizacji układu za pomocą homogenizatorów zaworowych lub młynów koloidalnych.
Homogenizacja ma na celu rozbicie aglomeratów, zmniejszenie rozmiaru fazy wewnętrznej i uzyskanie drobniejszej i bardziej stabilnej dyspersji.
Chłodzenie musi odbywać się powoli i zawsze przy mieszaniu, aby uniknąć tworzenia się zastygłych mas.
Gdy system osiągnie temperaturę poniżej 30°C, można dodać substancje termolabilne, takie jak ekstrakty, perfumy lub składniki aktywne wrażliwe na ciepło.
Przyjrzyjmy się teraz podstawowym pojęciom dotyczącym maszyn używanych do wytwarzania emulsji, a mianowicie topielników, homogenizatorów i mieszalników planetarnych.
Topielnik jest maszyną służącą do topienia składników fazy rozpuszczalnej w tłuszczach, dlatego musi wytrzymywać temperatury dochodzące do 80°C i musi być w stanie utrzymać tę temperaturę, dlatego też są wyposażone w podwójna ściana.
Zazwyczaj są one wyposażone w mieszankę serpentynową, która tworzy kanał pomiędzy dwiema koszulkami. Płyn, przepływając przez ten kanał, podgrzany przez rezystory, otacza cały pojemnik, znacznie poprawiając wymianę ciepła. Powszechne jest również stosowanie specjalnych cyrkulatorów, które zasilane elektrycznie zwiększają prędkość płynu i przyczyniają się do nagrzania części pojemnika, które same w sobie powodują przewodzenie ciepła w niższej temperaturze.
Jeszcze większą wydajność można uzyskać dzięki zastosowaniu specjalnych jednostek sterujących wytwarzających ciepło: zawsze współpracują one z rezystorami elektrycznymi, ale są wyposażone w specjalny sprzęt. Należą do nich pompa tłocząca ciecz w kierunku topielnika, naczynie wzbiorcze, elektroniczny system zapewniający prawidłowy poziom cieczy, systemy obejściowe, system zarządzania PID, wymienniki płytowe cieczy eksploatacyjnych i wiele innych.
Centrale sterujące mogą być autonomiczne lub częściej połączone z elektronicznymi panelami sterowania i nadzoru.
Jako źródło ciepła, para jest często wykorzystywana jako źródło ciepła dla średnich i dużych topielników. Najczęściej stosowane ciśnienia wahają się od 1,5 do 3 Bar. Istnieją dwa tryby:
A – Para może przedostać się do osłony otaczającej utrwalacz; wejście jest od góry, a zbieranie kondensatu od dołu. Zawsze w zestawie znajduje się trzecia kurtka izolacyjna.
B – Para może oddziaływać na cały podwójny płaszcz oraz płaszcz izolacyjny.
Wszystkie topielniki wykorzystujące parę są stacjonarne (nie montowane na kółkach), ponieważ dostarczanie pary – nawet jeśli odbywa się za pomocą elastycznych węży – podlega procedurom bezpieczeństwa.
Mikser planetarny są one zwykle wyposażone w solidne, wielokrotne, przeciwbieżne śmigła o osi pionowej i ruchu planetarnym, które usuwają mieszaninę ze ścian.
Posiadają szczelną pokrywę, umożliwiającą mieszanie w warunkach próżniowych, ograniczających przedostawanie się powietrza. Wyposażone są także w płaszcz termostatyczny umożliwiający mieszanie w wysokich temperaturach.
Planetarny turboemulsyfikator to zasadniczo śmigło inkubowane na sicie obwodowym, w którym specyficzne rozmieszczenie szczelin wykonanych na sicie ogranicza i powoduje, że promieniowo wyrzucane strumienie cieczy są przerywane. Zmniejsza to wirowanie płynnej masy na ściankach pojemnika.
Turbulencje i siła ścinająca powstające pomiędzy śrubą napędową a nieruchomym ekranem obwodowym również powodują silne zmniejszenie wielkości fazy wewnętrznej poprawiającej dyspersję.
Urządzenia tego typu są bardzo wydajne pod warunkiem, że lepkość cieczy nie jest na tyle duża, aby nie dochodziło do turbulencji.
Maszyny te są zazwyczaj wyposażone w układ elektryczny zdolny do wskazywania i utrzymywania pod kontrolą trendu temperatury, czasu przetwarzania i prędkości turbosprężarki.
Można je podłączyć do komputerów stacjonarnych i/lub drukarek oraz posiadać pompki do przenoszenia produktu. Aby zapobiec zanieczyszczeniu produktu, maszyny należy czyścić i odkażać przed każdym użyciem.
Na koniec każdego procesu maszyna jest najpierw myta wodą o wysokiej temperaturze w celu ułatwienia usunięcia pozostałości lipofilowych, po czym poddawana jest sanityzacji przy użyciu specjalnych produktów redukujących obciążenie mikrobiologiczne bez uszkadzania metalu, takich jak chlorek alkilodimetylobenzyloamoniowy.
Okresowo, aby zapewnić skuteczność metod sterylizacji, należy wykonać wymaz do analizy mikrobiologicznej; jeśli wymaz daje wynik negatywny, oznacza to, że zastosowane systemy są prawidłowe, w przeciwnym razie trzeba będzie je zweryfikować.
PROJEKTOWANIE KREMU KOSMETYCZNEGO
Pierwszym krokiem przy projektowaniu nowego produktu kosmetycznego jest wybór jego funkcjonalności, czyli potrzeb, jakie będzie musiał spełniać; Stąd właśnie bierze się wybór surowców.
Wybór tego, a nie innego surowca będzie zależał przede wszystkim od cech funkcjonalnych tworzonego przez nas produktu, ale także od rodzaju kosmetyku, który chcemy stworzyć:
– syntetyczny
– naturalny/pochodzenia
– organicznego
w oparciu o tę ważną cechę niektóre substancje zostaną odrzucone.
Naszą podróż rozpoczynamy od klasyfikacji surowców, które można wykorzystać w kosmetykach.
Surowce dzielimy na:
– lipidy
– emulgatory, solubilizujące środki powierzchniowo czynne
– modyfikatory reologiczne, konserwanty zmętniające/perlizujące
– przeciwutleniacze maskujące humektanty
– kondycjonujące substancje barwiące
– utrwalacze błonotwórcze i teksturujące
– rozpuszczalniki będące paliwem silikonowym
– aromaty i substancje zapachowe substancje funkcjonalne
Przeanalizujmy niektóre z nich, skupiając się na tych surowcach, które są najczęściej wykorzystywane do rodzaju preparatów, które będą przedmiotem naszej pracy.
LIPIDY
Ogólny termin „lipidy” odnosi się do wszystkich substancji organicznych, które nie są rozpuszczalne w wodzie.
Za lipidy można uznać takie substancje jak węglowodory parafinowe posiadające co najmniej 10 atomów węgla, estry glicerynowe (trójglicerol), estry nieglicerynowe (oleje i woski), trójglicerydy, alkohole tłuszczowe czy kwasy tłuszczowe i wiele innych.
Węglowodory to związki organiczne zawierające wyłącznie atomy węgla i wodoru. Dzieli się je na nasycone, jeśli zawierają tylko wiązania proste i nienasycone, jeśli mają także wiązania podwójne i potrójne; te drugie są bardziej niestabilne niż pierwsze właśnie ze względu na obecność podwójnych i potrójnych wiązań.
Naturalne trójglicerydy (oleje i masła) na ogół mają silny zapach i kolor, są trudne do emulgowania i są bardziej narażone na jełczenie.
Niektóre z nich, jak olej z ogórecznika i czarnej porzeczki, dzięki dużej zawartości kwasu linolenowego, uważane są za substancje funkcjonalne ze względu na ich silne właściwości nawilżające, zmiękczające i odbudowujące barierę ochronną skóry.
Następnie są syntetyczne trójglicerydy, które mają większą wszechstronność i stabilność niż naturalne.
EMULGATORY
Jak widać wcześniej, emulgatory tworzą film na granicy faz, kierując część hydrofilową w stronę fazy wodnej, a niepolarną w stronę fazy olejowej, zapewniając stabilność emulsji.
SOLUBILIZATORY
Do preparatu kosmetycznego dodaje się substancje wymagające rozpuszczenia, są to przede wszystkim olejki, perfumy czy składniki aktywne rozpuszczalne w tłuszczach, takie jak witaminy.
Środki solubilizujące to środki powierzchniowo czynne o wysokim HLB i dlatego są rozpuszczalne w wodzie.
Stosunek substancji przeznaczonej do solubilizacji do środka solubilizującego waha się od minimum 1:2 do maksimum 1:10.
MODYFIKATORY REOLOGICZNE
Substancje, które dodane w ograniczonej proporcji do substancji lub mieszaniny substancji modyfikują jej zachowanie reologiczne.
Mechanizm działania tych surowców różni się w zależności od substancji, ale ogólnie można stwierdzić, że po rozproszeniu w rozpuszczalniku tworzą sieć zdolną do jego strukturyzacji.
Modyfikatory reologiczne można klasyfikować ze względu na ich pochodzenie:
– naturalny: otrzymywany z roślin i mikroorganizmów
– modyfikowane naturalne: syntetyczne pochodne naturalnych
– syntetyczny: syntetyzowany z pochodnych ropy naftowej
– nieorganiczne: substancje mineralne i ich modyfikowane pochodne
Po sporządzeniu listy składników zostanie przeprowadzony test pilotażowy w laboratorium w celu zapewnienia stabilności emulsji, braku zjawiska degradacji składników oraz właściwości wybranych jako elementy wejściowe szanowany. Jeśli preparat przejdzie test pilotażowy, rozpoczyna się procedura industrializacji, która obejmie również ocenę opakowania i kosztów marketingu.
Jak ważny jest współczynnik stabilności składników kosmetycznych?
Jeśli emulsje nie są stabilizowane, są układami niestabilnymi termodynamicznie, a niemieszające się fazy (olej i woda) mają tendencję do oddzielania się podczas przechowywania.
Oprócz emulgatorów, jako stabilizatory lub środki zwiększające lepkość stosuje się różne grupy polimerów. Bardzo typowymi przykładami są guma ksantanowa, polisacharyd o wysokiej masie cząsteczkowej wytwarzany w wyniku fermentacji mikrobiologicznej i kwas poliakrylowy usieciowany w różnym stopniu.
Klasę składników kosmetycznych o zasadniczym znaczeniu reprezentują lipidy. Składniki tej klasy mogą być stałe, półstałe i ciekłe, o charakterze mineralnym, takie jak węglowodory lub naturalne oleje i woski, estry kwasów tłuszczowych, częściowo uwodornione lub modyfikowane triglicerydy, pochodne alkoholi lub kwasów tłuszczowych i silikony.
Lipidy są nie tylko ważnymi solubilizatorami składników aktywnych rozpuszczalnych w tłuszczach, ale także mają bezpośredni wpływ na przyjemność stosowania formuły w trakcie i po aplikacji.
Aby uzyskać preparat o dobrych właściwościach sensorycznych, niezbędna jest optymalna kombinacja lipidów. Kolejną kategorią cząsteczek, której produkt kosmetyczny nie może pominąć, są stabilizatory zapobiegające degradacji chemicznej i mikrobiologicznej.
Składniki te chronią produkt przed zanieczyszczeniem mikrobiologicznym (konserwanty) lub zapobiegają utlenianiu (przeciwutleniacze) lub działają chelatując, wychwytując śladowe ilości substancji, które mają działanie prooksydacyjne lub przyczyniają się do rozwoju mikroorganizmów. Aby zapewnić przyjemny zapach, niezbędne są substancje zapachowe, a barwniki dodawane są w celu poprawy właściwości estetycznych produktu.
Jaka jest kluczowa funkcja konserwantów?
Związki te kontrolują rozwój mikroorganizmów w produktach, zarówno chorobotwórczych, jak i niepatogennych. Są to substancje o selektywnym działaniu toksycznym wobec bakterii, grzybów i drożdży. Brak mikroorganizmów jest bowiem bardzo ważny dla bezpieczeństwa konsumenta, gdyż źle zakonserwowany produkt może się zepsuć i stać się źródłem infekcji, a także pogorszenia prawidłowych właściwości organoleptycznych produktu.
Konserwanty są niezbędne w kosmetykach na bazie wody. Kosmetyki łatwo ulegają zanieczyszczeniu podczas stosowania, także w zależności od rodzaju opakowania (np. słoiki).
Przykładami produktów, które nie wymagają konserwantów, są kosmetyki jednodawkowe, aerozole i te o ekstremalnym pH.
Istnieje dokładna regulacja dotycząca dopuszczonych konserwantów, o których mowa w V Rozporządzeniu 1223/2009 (Wykaz konserwantów dopuszczonych w produktach kosmetycznych), które określa również granice ich stosowania.
Najbardziej znane społeczeństwu, które często budzą niepokój, to parabeny.
Lista ta jest regularnie przeglądana przez Komisję Europejską, na podstawie opinii SCCS (Komitetu Naukowego ds. Bezpieczeństwa Konsumentów), która ponownie rozpatruje dopuszczalność wszystkich substancji, a także dopuszczalne limity.
Do czego służą przeciwutleniacze?
Ich funkcją jest hamowanie reakcji utleniania wywoływanych przez tlen, a tym samym zapobieganie jełczeniu i utlenianiu składników preparatu. Przeciwutleniacze działają na formułę, ale niektóre z nich mogą również wywierać działanie przeciwutleniające na skórę.
W ostatnim czasie bardzo popularne stało się stosowanie naturalnych substancji przeciwutleniających, nie tyle w celu utrwalenia preparatu, ile w celu zapobiegania tworzeniu się wolnych rodników.
Wśród związków, które cieszą się największym zainteresowaniem, znajdują się fenole i polifenole, takie jak resweratrol z wina, a także klasyczna witamina E.
Substancje te zalecane są w profilaktyce starzenia się skóry i fotostarzenia.
Czasami zamiast tego stosuje się chelatory: w jakim celu?
Chelatory to substancje zdolne do wiązania jonów metali, tworząc trwałe kompleksy rozpuszczalne w wodzie. W związku z tym jony metali nie podlegają już niepożądanym reakcjom, które mogłyby negatywnie wpłynąć na stabilność i bezpieczeństwo kosmetyku. Wreszcie, chelatory wzmacniają przeciwdrobnoustrojowe działanie konserwantów.
Dlaczego w kosmetykach wykorzystuje się perfumy i aromaty?
Perfumy i aromaty stosowane są w kosmetykach w celu poprawy ich profilu sensorycznego, uprzyjemnienia ich stosowania, a w przypadku samych perfum stanowią główny element.
Perfumy stosuje się do wszystkich produktów kosmetycznych z wyjątkiem tych przeznaczonych do stosowania na usta (szminki, błyszczyki) lub w jamie ustnej (pasty do zębów i płyny do płukania ust), gdzie zamiast nich stosuje się aromaty. Perfumy i aromaty to złożone mieszaniny składające się z wielu składników, które przed użyciem poddawane są rygorystycznej kontroli zgodnie z międzynarodowymi protokołami: dopiero po przejściu tych kontroli można je stosować.
U niektórych osób mogą wystąpić objawy alergii na niektóre składniki perfum, dlatego na etykiecie odnotowana jest obecność tych substancji w znacznych stężeniach. Powiadomienie to umożliwia konsumentom dokonanie świadomego wyboru w momencie zakupu.
Z kolei aromaty, ze względu na ich szczególne miejsce zastosowania i metody stosowania, podlegają przepisom, którym muszą odpowiadać produkty spożywcze.
Jaka jest przydatność baz emolientowych?
Bazy zmiękczające często stanowią wysoki procent wagowy produktu i charakteryzują go pod względem właściwości sensorycznych. Bazy emolientowe sprawiają, że skóra jest gładka, miękka i elastyczna, ogólnie ją „zmiękczają”. Często są w stanie przywrócić funkcję bariery, gdy zostaje ona zmieniona na skutek różnych procesów patologicznych.
Niektóre z tych baz to najbardziej klasyczne bazy nawilżające, czyli takie, które tworzą na skórze ciągły film antyperspiracyjny, jak na przykład niektóre pochodne węglowodorów (olej mineralny, wazelina). Działanie błonotwórcze zapobiega poceniu się insensibililis, dzięki czemu pozwala na zatrzymanie wody w warstwie rogowej naskórka i poprawia stan nawilżenia.
Właściwości sebum zapewniają trójglicerydy, z których składają się głównie oleje roślinne.
Oleje roślinne są bardzo cennymi składnikami kosmetyków, ponieważ oprócz działania zmiękczającego skórę, mogą dostarczać szczególnie korzystnych substancji. Tak naprawdę olej roślinny jest mieszaniną trójglicerydów kwasów tłuszczowych o różnym charakterze (różna długość łańcucha, obecność sąsiadujących ze sobą wiązań nienasyconych) oraz frakcji niezmydlającej się. Skład chemiczny kwasów tłuszczowych wpływa na właściwości sensoryczne oleju (chłonność przezskórna, płynność, konsystencja w temperaturze pokojowej, stabilność do jełczenia), natomiast frakcja niezmydlająca się nadaje ciekawe właściwości kosmetyczne, takie jak działanie łagodzące, zmiękczające, chroniące przed promieniowaniem UV.
Frakcja niezmydlająca się obejmuje karotenoidy, tokoferole, węglowodory takie jak kariten, skwalen, ksantofiliny, alkohole alifatyczne i terpenowe oraz fitosterole.
Trucizna: trucizna to substancja, która połknięta przez żywy organizm może wywołać tymczasowe lub trwałe szkodliwe skutki, a nawet śmiertelne, poprzez mechanizm biochemiczny. Jednakże substancje wywołujące szkodliwe skutki w wyniku działania mechanicznego (na przykład materiały wybuchowe) lub poprzez emisję promieniowania (na przykład uran i inne substancje radioaktywne) nie są uważane za trucizny.
Dawka: ilość podanej badanej substancji: wszystkie substancje występujące w przyrodzie mogą w rzeczywistości być szkodliwe dla jednostki; tym, co pozwala na oznaczenie substancji jako toksycznej, jest dawka, przy której obserwuje się szkodliwe skutki (Paracelsus „To dawka czyni truciznę”).
Dawkę wyraża się w masie (gramach lub miligramach) lub jako ciężar substancji badanej na jednostkę masy badanego zwierzęcia (np. mg/kg masy ciała) lub na jednostkę powierzchni skóry (np. mg/cm2 skóry).
NIEKTÓRE SKŁADNIKI ZAWARTE W PRODUKTACH KOSMETYCZNYCH
1 ALPHA-BISABOLOL Równowagę skóry utrzymuje Bisabolol, który działa przeciwzapalnie, zapobiega stanom zapalnym i wspomaga gojenie się ran. Substancja pozyskiwana z rumianku (ekstrakt roślinny). Octan alfa-tokoferylu (octan tokoferylu) pochodzący z witaminy E, przeciwutleniacz, działa przeciw wolnym rodnikom. ACHILLEA MILLEFOLIUM (Achillea Millefolium) Ekstrakt z rośliny krwawnika i wszystkie jego pochodne. KWAS ASKORBINOWY (Kwas askorbinowy) Witamina C. Przeciwutleniacz ochronny. ASPARTIC ACID (Kwas Asparaginowy) Aminokwas – Substancja restrukturyzująca. Kwas benzoesowy (kwas benzoesowy) Środek konserwujący. CITRIC ACID (Citric Acid) regulator pH o właściwościach zakwaszających. Zamyka łuskowatą warstwę włosa. KWAS Mrówkowy (Kwas mrówkowy) Neutralizujący. Kwas SORBICOWY (kwas sorbowy) Środek konserwujący. KWAS CUOKSYLOWY (Kwas Glioksylowy) Kwas pochodzący z ziół. Konsoliduje keratynę. Wzmacnia włosy. regulator pH. KWAS GLUTAMINOWY (kwas glutaminowy) Aminokwas – substancja restrukturyzująca. Regulator pH KWAS MLEKOWY (Kwas Mlekowy) pełni funkcję utrzymującą wilgoć.
KWAS LAUROWY Kwas laurynowy połączony z biotyną i kofeiną.
Kwas laurynowy jest odpowiedzialny za ochronę mieszków włosowych przed czynnikami, które powodują, że włosy końcowe przekształcają się w mieszki włosowe. Włosy mocniej przylegają do skóry głowy. KWAS UNOLEINOWY (Kwas Linolowy) Odżywiający i zmiękczający.
WODA (Aqua) Woda destylowana ma funkcję rozpuszczalnika. ALANINA (Alanina) Aminokwas. Składnik keratyny. CETEARYL ALCOHOL (alkohol cetearylowy) Wosk zwiększający lepkość. LANOLIN ALKOHOL (Alkohol Lanolinowy) Stabilizator emulsji.
CETI ALCOHOL (Cetyl Alcohol) Substancja bazowa do emulsji: alkohol tłuszczowy ekstrahowany z roślin. Emolient, emulgator i stabilizator.
ALKOHOL DENATURUNY Rozpuszczalnik stosowany także w produkcji ekstraktów. Posiada właściwości dezynfekujące. ALKOHOL IZOPROPYLOWY (alkohol izopropylowy) Rozpuszczalnik o działaniu przeciwpieniącym.
ALANTOINA (Alantoina) Substancja naturalna, ma działanie łagodzące, ochronne, eudermiczne. ALOE (Aloes) Rodzaj tropikalnej lilii. Z liści bogatych w wodę ekstrahuje się bardzo płynny, bezbarwny żel, który zawiera między innymi aminokwasy.
Ekstrakt z aloesu działa nawilżająco na skórę, czyniąc ją miękką i gładką. Łagodzi stany zapalne, chroni naskórek, działa nawilżająco i utrzymuje wilgotność.
AMODIMETHIKON (Amodimetikon) Pochodna silikonu mieszalna z wodą.
AMMINOMETYLPROPANOL (aminometylopropanol) regulator pH.
ASCORBYLPALMITATE (palmitynian askorbylu) Ester kwasu askorbinowego.
Przeciwutleniacz. SODIUM benzoate (benzoesan sodu) środek konserwujący.
2 BETAINA (Betaina) Są to aktywne substancje roślinne pochodzące z buraka cukrowego, działające ochronnie i odżywczo na włosy. Kondycjonowanie.
COCONUT PROPANAMINIUM BETAINE (Cocamidopropyl Betaine) Amfoteryczny środek powierzchniowo czynny BRZOZA (Betulla Alba) Ekstrakt z rośliny brzozy, aktywator mikrokrążenia skórnego.
DWUTLENEK TYTANU (CI 77891) Barwnik BIOTYNA Biotyna to witamina zwana także witaminą H, zwaną także substancją wzrostową. Niedobór prowadzi do deformacji paznokci i wypadania włosów. Biotyna wzmacnia porost włosów i reguluje rozwój komórek.
BUTAN (bufon) Gaz pędny stosowany w produktach aerozolowych (pianach i sprayach). BUTYLPARABENE (Butylparaben) Środek konserwujący. C12-20 ISOPARAFFIN (C12-20 Isoparaffin) Olej mineralny o niskiej lepkości. Poprawia rozczesywanie suchych włosów. KOFEINA (Kofeina) Składnik herbaty i kawy Kofeina pobudza krążenie krwi.
CALCIUM PANTOTHENATE (Pantotenian wapnia) Sól wapniowa kwasu pantotenowego, przeciwdziała wypadaniu włosów w początkowej fazie. KAOLIN (Kaolin) Pochłaniacz tłuszczu. CARBON (Carbomer) Żelujący polimer organiczny. Stabilizator. CERA ALBA (Cera alba) Wosk pszczeli. Ochronny. WOSK DZIEWICZY Wosk pszczeli dziewiczy; sodowy w temperaturze pokojowej, ale półlepki w temperaturze ciała i dzięki temu łatwy w aplikacji. Stosowany w produktach kosmetycznych w celu regulacji i stabilizacji konsystencji. (KERATYNA) KERATYNA BIAŁKA I AMINOKWASY Białka keratyny składają się z hydrolizowanego kolagenu i hydrolizowanej keratyny. CHITOSAN (zwiększający objętość) Chitosan to naturalny polimer (żywica) ekstrahowany ze skorup skorupiaków. Jest środkiem błonotwórczym zapewniającym naturalną ochronę i elastyczną stylizację.
CI barwnik CI ACIDYELLOW3 barwnik CYKLOMETYKON Olej silikonowy. Podstawowa substancja emulgująca. Kondycjonująca, emulgująca i utrzymująca wilgoć.
CYTRYNIAN SODU (Cyfranian sodu) Cytrynian sodu utrzymuje równowagę pH i jest dodawany do produktów kosmetycznych w celu utworzenia kompleksów z jonami metali, które w przeciwnym razie mogłyby uszkodzić stabilność i wygląd samego produktu.
Ekstrakt z pomarańczy CITRUS AURANTIFOLIA.
CITRUS LIMONUM Ekstrakt z cytryny.
3 CITRUS NOBILIS Ekstrakt z mandarynki. CLIMBAZOLE (Climbazole) Climbazole jest bardzo skutecznym środkiem przeciwłupieżowym. Szczególnie skuteczny przeciwko Pityrosporum ovale, grzybowi powszechnie występującemu na skórze osób cierpiących na łupież. Climbazole nie wpływa w żaden sposób na naturalną ochronę skóry. Nie są znane żadne niezgodności z olejkami perfumeryjnymi lub innymi substancjami stosowanymi w produktach kosmetycznych. CETRIMONIUM CHLORIDE (chlorek cetrimonium) Czwartorzędowy amoniowy pochodny cetyloamonu; kationowy środek myjący o naturalnym powinowactwie do włosów; neutralizuje ładunki ujemne włosa, wygładzając jego strukturę.
CHLOREK SODU (Chlorek Sodu) Zwiększa lub zmniejsza lepkość produktu, do którego jest dodany. CHLORIDE HYDROXYPROPYLETTER GUMY CUAR Zawiera gumę guar, eter propylowy, chlorek. Funkcja: kondycjonująca i błonotwórcza.
COCCOAMIDES (Cocamide Mea) Emulgator, stabilizator i środek powierzchniowo czynny. COCCOMIDROPROPYLBETAINE Coccomidropropylbetaine to amfoteryczny środek czyszczący na bazie oleju kokosowego. Poprawia właściwości pieniące anionowych środków czyszczących; nie podrażnia skóry i błon śluzowych, powszechnie stosowany jest w szamponach jako środek oczyszczający (efekt synergii). COCO-CLUCOSIDE Tensyd składający się z oleju kokosowego i skrobi kukurydzianej. SKŁADNIKI OBJĘTOŚCIOWE Specjalne składniki zwiększające objętość stabilizują strukturę włosów i nadają włosom nową odporność i elastyczność. ACRYLATES/CI0-30 COPOLYMER (Akrylany/C10-30 Alkil akrylan crosspolimer) Akrylany alkilu – funkcja zagęszczająca.
ACRYLATES-STEARIL-20 METAKRYLATE COPOLIMER (Akrylany/kopolimer metakrylanu steareth-20) Jest to kopolimer stabilizujący KOŃSKI OGON (Equisetum Arvense – ekstrakt z ogona końskiego) Ekstrakt z ogona końskiego. Funkcja: normalizator skóry.
CHOLESTEROL Lipidy zawarte we włosach. Substancja występująca naturalnie w ludzkich komórkach nerwowych i skórze; ok. 0,2% włosów składa się z cholesterolu; jeśli włosy są obciążone (np. po trwałej ondulacji lub rozjaśniane) zawartość ta często przekracza 20%. Produkowany komercyjnie z żółtka jaja lub wosku wełnianego.
KOPOLIMER STYRENU/PVP (kopolimer styrenu/PVP) Matujący. KROPOWIDON (Pvp) Kondycjonuje, wiąże, błonotwórczo. DEXTRYNA (Dekstryna) Produkty na bazie skrobi. Zagęszczacz. DIMETHIKON (Dimetikon) Olej silikonowy. Funkcja: przeciwpieniąca i zmiękczająca. DIMETHICONE PROPYL PC-BETAINE (Dimethicone Propyl PG-Betaine) Środek kondycjonujący i powierzchniowo czynny. DIMETHICONOL Środek przeciwpieniący i zmiękczający. DISTEARAN etylenu (distearynian glikolu) Distearynian etylenu. Funkcja zmiękczająca, emulgująca i matująca produktu.
DL-WALINA (Walina) Niezbędny aminokwas. Łagodzi podrażnienia i uspokaja skórę, łagodzi zaczerwienienia skóry. D-PANTHENOL (D-Panthenol) Główna witamina B5, poprawia łatwość układania i strukturę włosów, zapewnia długotrwałą ochronę przed wysuszeniem, działa nawilżająco na włosy i skórę głowy.
4 EKSTRAKT SŁONECZNIKA (Helianthus annuus) Olejek ekstrahowany ze słonecznika. Ochronny. EKSTRAKT Z KASZTANOWCA (Aesculus Hippocastanum) Jest to ekstrakt z kasztanowca o działaniu łagodzącym. HEXYL GLYCOL (glikol heksylenowy) Solubilizator. HEXYLNICOTINATE (Nikotynian Heksylu) Środek aktywujący mikrokrążenie skóry. ETHYHEXYL METHOXYCINNAMATE (metoksycynamonian etylu) Filtr UV.
Ekstrakt z wierzby (Salix Alba) Ekstrakt z wierzby. ETYLOPARABEN (Etyloparaben) Hydroksybenzoesan etylu. Konserwant. ETHOXYDICLICCOL (Etoksydiglikol) Rozpuszczalnik i substancja utrzymująca wilgoć. ETOKSYLAN OLEJU RYCYNOWEGO (Peg35 Olej rycynowy), Emulgator. UWODNIONE GLICERYDY OLEJU PALMOWEGO (szyfr uwodornionych glicerydów palmowych) Uwodorniony olej palmowy w postaci stałej.
GLYCERIL OLEATE (Oleinian glicerolu) Regulator lepkości – Stabilizator. GLICERYNA (Gliceryna) Alkohol trójwartościowy, bezbarwny, klarowny, gęsty, praktycznie bezwonny. Gliceryna reguluje i zatrzymuje wilgoć, włosom dostarczane jest długotrwałe nawilżenie. KUCHNIA (Glicyna) Aminokwas, składnik keratyny. Własna glicyna włosa odżywia włosy od wewnątrz. GLUKOZA Dekstroza wytwarzana ze skrobi lub cukru trzcinowego; stosowany jako naturalny produkt do stylizacji włosów mocnych i energicznych, nadaje włosom efekt antystatyczny i poprawia rozczesywanie. PHENOXYETHANOL (Phenyltrixoloxen) Środek konserwujący. FYTANTRIOL (Fitantriol) Nawilżający. Mrówczan sodu Dodawany jest do produktów kosmetycznych zarówno w celu zapobiegania rozwojowi mikroorganizmów w ich wnętrzu, jak i w celu wyrównania pH. Funkcja: konserwant.
FRUKTOZA Cukier owocowy występujący w miodzie, jabłkach, śliwkach itp.; substancja higroskopijna, która zatrzymuje i pochłania wodę z powietrza. Efekt ten wynika z budowy molekularnej cukru. Cząsteczki wyposażone są w specyficzne „doki” dla wody, naukowo zwane „grupami hydrofilowymi”. Cząsteczki wody z powietrza (wilgoci) są przyciągane i zatrzymywane przez te grupy. HAMAMELIS (Hamamelis Virginiana) Ekstrakt roślinny z oczaru wirginijskiego i jego pochodne. HINOKITIOL (hinokitiol) Hinokitiol to substancja czynna ekstrahowana z cedru Hinoki z Tajwanu; silne właściwości mikrobizydu, często stosowanego w tonikach do włosów. Jest to środek grzybobójczy o działaniu antybakteryjnym. Skuteczny w walce z łupieżem. HYDROLIZATY KOLAGENU Hydrolizaty kolagenu to hydrolizowane białka produkowane z kolagenu. Mają silne powinowactwo ze skórą i włosami i nadają powierzchni gładkość. Składa się głównie z aminokwasów. Hydroliza polega na rozszczepianiu mieszanin w wyniku gromadzenia się wody. Hydrolizaty kolagenu utrzymują, regulują wilgotność i chronią włosy przed wysuszeniem. HYDROLIZATY KERATYNY Hydrolizaty keratyny powstają w wyniku hydrolizy wełny, która zasadniczo składa się z tych samych substancji, co ludzki włos. Hydrolizaty keratyny mogą naprawić strukturę zniszczonych włosów, dzięki swojemu chemicznemu powinowactwu z włosami. Aminokwasy alanina i glicyna są w stanie wniknąć we włosy.
5 WODOROTLENEK SODU (wodorotlenek sodu) Środek denaturujący, buforujący.
INOSITOL (Inozytol) Odżywka, substancja utrzymująca wilgoć, nadaje włosom połysk. IZOBUTAN (Izobutan) Gaz pędny. ISOBUTYLPARABENE (Isobutylparaben) Środek konserwujący. ISOPROPYLPALMITATE (Izopropylpalmitynian) Ester, stabilizuje naturalny stopień nawilżenia i naturalną ochronę tłuszczu. Solubilizator witamin i substancji zapachowych. LANOLINA (Lanolina) Alkohol lanolinowy (od łacińskiego Adeps Lanae): Jest to wosk z wełny owczej wykazujący pewne powinowactwo z tłuszczami ludzkimi. Od dawna stosowany jest w preparatach farmaceutycznych i kosmetycznych do ochrony skóry. Ma działanie hydrofobowe. Stanowi naturalną ochronę przed czynnikami zewnętrznymi, takimi jak wysuszenie, zimno czy wilgoć. Ma dobry potencjał emulgujący, tworząc emulsję typu woda w oleju. Zawiera cholesterol. Ma działanie lecznicze na włosy. Zmiękcza i wygładza skórę. Nadaje włosom połysk i miękkość.
LAURATE 2 (zwiększający objętość) Laurate 2 to niejonowy emulgator; środek zwiększający objętość, który tworzy film wokół każdego włosa, czyniąc go mocniejszym i bardziej energicznym. Fryzura dłużej zachowuje swój kształt. LAURATO – 4 (Laureth-4) Emulgator i środek powierzchniowo czynny. LAURATO -10 (Laureth-10) Emulgator i środek powierzchniowo czynny. LECYTYNA (Lecytyna) Złożona kompozycja trójglicerydów kwasów tłuszczowych połączonych z kwasem siarkowym. Funkcja: kondycjonująca, emulgująca i zmiękczająca. MENTOL (mentol) Ekstrakt roślinny. Otrzymywany jest w postaci olejku eterycznego i stosowany w wielu odświeżających produktach kosmetycznych. Mentol łagodzi podrażnienia, działa chłodząco, odświeżająco i stymulująco.
METHYLPARABEN (Methylparaben) Środek konserwujący ISOPROPYL MYRISTATE (Mirystynian izopropylu) Zmiękczający i rozpuszczalnik. MOLEKUŁY OCHRONNE KOLORU Zawiera Polyquaternium sette, surowiec kosmetyczny wytwarzany na bazie akrylanu; kompatybilny z substancjami anionowymi; produkt tworzy skuteczny film chroniący kolor włosów farbowanych substancjami utleniającymi. GLYCERINE MONOSTEARATE (Glyceryl Stearate) Emulgująca i zmiękczająca. MONTMORRILONITE (Montmorrilonit) Chłonna glinka.
OLEJ Z AWOKADO Włosy widocznie zyskują więcej blasku i sprężystości oraz są chronione przed rozdwajaniem się końcówek. OLEJ Z KIEROWNIKÓW PSZENICY Olej z kiełków pszenicy tworzy warstwę ochronną wokół włosów i zapobiega szkodom środowiskowym. POKRZYWA DIOICA (Urtica Dioica) Aktywna substancja roślinna. Ekstrakty z pokrzywy stosowane są w kosmetykach do pielęgnacji włosów poprzez balsamy i szampony. Zawiera między innymi kwas mrówkowy. Aktywuje krążenie skóry i wspomaga naturalny wzrost włosów.
6 PABA (Paba) filtr UV. RETINYL PALMITATE (palmitynian retinylu) Dodatek.
PARAFINA PŁYNNA (Paraffinum Liquidum) Oleje parafinowe. Węglowodory ciekłe otrzymywane z ropy naftowej. Olej mineralny. Funkcja: kondycjonująca, rozpuszczalnikowa i zmiękczająca. PEG-3 DISTEARATE Substancja oparta na surowcach naturalnych. Nadaje szamponowi optymalną konsystencję. Kokosan glicerylu PEG-7, dostarcza substancji zmiękczających tłuszcze. Stearynian PEG-20, emulgator. PEG-40 Uwodorniony emulgator oleju rycynowego. PEG-200 Uwodorniony palmitynian gliceryny, regulator lepkości.
PERSEA GRATISSIMA Olejek z awokado chroni i nadaje włosom połysk.
PIROCTONE OLAMINE (Piroctone Olamine) Octopirox: środek przeciwłupieżowy. POLIGLUSAN (chitozan) Substancja naturalna (występuje w elastycznych skrzydłach motyli). Chroni warstwę rogową naskórka przed wysychaniem, poprawia elastyczność włosów, tworzy plastyczny, bardzo elastyczny i ochronny film.
RESTRUKTURYZUJĄCE ELASTYCZNE POLIMERY Zawarte w składnikach zwiększających objętość, dzięki czemu zapewniają długotrwały efekt objętości.
PIROCTONOLAMINA Środek antybakteryjny i przeciwłupieżowy, delikatny dla włosów i nie wpływający negatywnie na zdrowie; zmniejsza skłonność skóry do nadmiernego złuszczania, dzięki czemu skutecznie redukuje łupież u jego korzeni.
POLIMER OCHRONNY WŁOSÓW PVP, który tworzy niejonowy film; utrwalacz, chroni włosy przed wysoką temperaturą. POLYQUATERNIUM 4 (polimer do pielęgnacji i odżywki) Polyquaternium 4 to polimer kationowy, który tworzy na włosach film, poprawiający rozczesywanie mokrych włosów; zapewnia mocne utrwalenie i łatwe układanie włosów. POLYQUATERNIUM 7 Jest polimerem, poprawiającym rozczesywanie włosów. POLYQUATERNIUM 10 Składa się z homopolimeru i propylenu. Jest to substancja dodawana do produktu w celu zmniejszenia jego elektryczności statycznej poprzez zmniejszenie ładunku elektrycznego na powierzchni. Pozwala także wytworzyć na włosach substancję ochronną. Funkcja: kondycjonująca, błonotwórcza.
POLYQUATERNIUM 11 Związek z siarczanem dietylu. Jest to substancja dodawana do produktu w celu zmniejszenia jego elektryczności statycznej poprzez zmniejszenie ładunku elektrycznego na powierzchni. Polimer z grupami kationowymi i właściwościami absorbującymi (patrz chlorek cetrimonium); poprawia czucie i rozczesywanie włosów.
POLYQUATERNIUM 16 Jest to substancja dodawana do produktu w celu zmniejszenia jego elektryczności statycznej poprzez zmniejszenie ładunku elektrycznego na powierzchni. Polimer z grupami kationowymi.
POLYQUATERNIO 22 Jest polimerem, poprawiającym rozczesywanie włosów. POLYQUATERNIUM 32 Jest polimerem, poprawiającym rozczesywanie włosów. POLYSORBATE 20 (Polysorbate 20) Emulgator i środek powierzchniowo czynny. POLYVINYLOPYRROLIDONE (PVP Volumizer) Niejonowy środek błonotwórczy; chroni włosy przed szkodliwymi substancjami znajdującymi się w środowisku, zwiększa ich naturalną ochronę. PROPAN SKROPONY (Propan) Gaz pędny propan. 7 PROPYLENE GLYCOL (glikol propylenowy) Środek utrzymujący wilgoć, rozpuszczalnik.
PROPYLPARABEN (Propylparaben) Środek konserwujący.
HYDROLIZOWANE BIAŁKO SŁODKICH MIGDAŁÓW (Hydrolizowane białko słodkich migdałów) Ekstrakt ze słodkich migdałów. KOPOLIMER PVP/VA Polimery utrwalające.
Funkcja: kondycjonująca, wiążąca i błonotwórcza. PROWITAMINA B5 Prowitamina B5 poprawia rozczesywanie i chroni włosy przed wysuszeniem. BIAŁKA Proteiny aplikowane na zniszczone partie włosów skutecznie je regenerują. PVP/VA PVP/VA jest niejonowym środkiem błonotwórczym; tworzy bardzo błyszczącą, elastyczną powłokę; poszczególne włosy są połączone elastycznymi „mostkami”, co zapewnia objętość i długotrwałe utrwalenie.
QUATERNIUM-80 Polimery poprawiające rozczesywanie. ROZMARYN (Rosmarinus Officinalis) Ekstrakt z rozmarynu. Stymulator krążenia obwodowego skóry.
SACHAROZA (Sacharoza) Cukier produkowany z buraków cukrowych; rozpuszczalny w wodzie, substancja higroskopijna, dobre właściwości zatrzymywania wilgoci.
CZWARTORZĘDNA SÓL KOLAGENU (Kolagen) Jest to czwartorzędowa sól hydrolizowanego kolagenu. Poprawia rozczesywanie.
SZAŁWIA (Salvia officinalis) Ekstrakt z szałwii i jej pochodne. Funkcja: kojąca i odświeżająca. KRZEMIONKA (krzemionka) Tlenek krzemu Nadaje włosom objętość.
KRZEM (POCHODNE Z KRZEMU) Pochodne krzemu poprawiają łatwość rozczesywania włosów i chronią je przed wpływami fizycznymi i mechanicznymi.
SODIUM 40-LAURYLSULFATE (Sodium Laureth-40 Sulfate) Substancja myjąca, delikatny środek powierzchniowo czynny na bazie surowców naturalnych.
SODIUM SULFITE (Sodium Sulfite) Środek redukujący i stabilizujący barwniki utleniające. MAGNESIUM LAURATE SULFATE (Magnesium Laureth Sulfate) Środek powierzchniowo czynny. MAGNESIUM LAURATE-8 Sulfate (Magnesium Laureth-8 Sulfate) Środek powierzchniowo czynny DISODIUM LAURATE SULFATE (Disodium Laureth Sulfate) Są to anionowe środki czyszczące produkowane na bazie oleju kokosowego. Niezwykłe właściwości oczyszczające, a jednocześnie delikatne dla skóry i błon śluzowych. Środek powierzchniowo czynny. SODIUM LAURATE SULFATE Składa się z siarczanu i soli sodowej, ułatwia równomierne rozprowadzenie produktu po nałożeniu, ponieważ zmniejsza napięcie. Funkcja: środek powierzchniowo czynny. SODIUM LAURATE-8 SULFATE (Sodium Laureth Sulfate) Złożony z siarczanu i soli sodowej, sprzyja równomiernemu rozprowadzeniu produktu po nałożeniu, ponieważ zmniejsza napięcie. Funkcja: środek powierzchniowo czynny.
MAGNESIUM OLEATE SULFATE (Magnesium Oleth Sulfate) Środek powierzchniowo czynny i emulgator. SODIUM OLEATE SULFATE (Sodium Oleth Sulfate) Środek powierzchniowo czynny. SODIUM CETEARYL SULFATE (Sodium Cetearyl Sulfate) Funkcja: środek powierzchniowo czynny. 8 SORBINIAN POTASU (sorbinian potasu) Środek konserwujący.
SUBSTANCJE NAPRAWCZE I LIPIDY OCHRONNE Naprawiają włosy i redukują rozdwajanie się końcówek.
SUBSTANCJE WZMACNIAJĄCE I ODBUDOWUJĄCE WŁOSY Poprawiają rozczesywanie. (Trideceth 12) Alkohol tłuszczowy, olej z kiełków pszenicy, działa ochronnie, dostarcza witamin. UREA Stabilizator nawilżenia.
PIRYTION CYNKU Pirytionian cynku to bardzo skuteczny środek przeciwłupieżowy na bazie cynku; zwalcza Pityrosporum ovale (grzyb obecnie uważany przez dermatologów za główną przyczynę łupieżu), nie uszkadzając naturalnej ochrony skóry.
TOKOFEROL (Tokoferol) Witamina A, przeciwutleniacz, zwalcza wolne rodniki. TOCOPHERYLACETATE (octan tokoferylu) Sól witaminy A, przeciwutleniacz, zwalcza wolne rodniki. ZIEMIA GLINIANA (Ziemia Gliniasta Zielona i Biała) Ziemia Gliniasta jest substancją mineralną wykorzystywaną przez człowieka od zarania cywilizacji. Kolor zmienia się w zależności od składu chemicznego. Ziemię gliniastą wykorzystuje się w produktach kosmetycznych, ponieważ pochłania wiele substancji, w tym także tłuszczowych.
TRIDECET (O.E)
„Przedstawiony materiał nie stanowi porady lekarskiej, ma charakter wyłącznie informacyjny i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie może być traktowany jako specjalistyczna porada lekarska, forma diagnozy lub zalecenia terapeutycznego, ponadto nie może być podstawą jakichkolwiek roszczeń . Autor oświadcza, że nie gwarantuje przydatności materiału do określonego celu lub zastosowania oraz nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody wynikające z użytkowania lub niemożności wykorzystania materiału. Użytkownik, kierując się wyłącznie informacjami uzyskanymi za pośrednictwem materiału, działa na własne odpowiedzialności.”